Karalitaan...

Sa buhay, ang kahirapan ay hindi hadlang upang makamit ang tagumpay. Ang karagatan ng pakikihamok sa mundo ay napakalawak at napakalawig upang batbatin ninuman. Ang buhay bilang isang madawag na pakikitalad ay isang pagsubog na dapat malampasan. Sa pagsubok, himahantong sa pagkakataon ng isang pagpili.
Guyundin ang tagumpay – nais makamit, sa buhay na puno ng pangarap na bumabalot sa mayamungmong na isip ng bawat isa, isang bituin na nasaing abutin.
Subalit may hadlang – sa bawat pusong nangangarap at nag-aasam na ito ay makamit. Hadlang na pumupuksa sa mtinding pag-asang nakalilip sa marubdob na dibdib. Dahilan sa mga ito, humihina ang tao – kasama nito’y unti-unti natatangay ng malimit na hihip ng hangin ang pangarap na sa puso’y sihapyo ng damdamin.
Marahil sa dagat ng pakikitalad ay naroon din ang simoy ng karalitaan – karalitaan na pumupukaw ng isip ng ninuman. Sa pagpili ng isang taong may kudyaping maralita’y maging ang pangarap na ibig abuti’y naglalahong parang bula.
Hindi ba’t hindi hadlang ang pagiging mahirap upang matalos ang minimithing pangarap? Marahil kasabay ng pag-inog ng mundo at paglipas ng panahon – sa puno ng buhay ay kasama ng nilagas ng malakas ng bugso ng ulan ang kasabihang ito. Dahil limitado lamang ang pagpili para sa isang taong maralita.
Sa ngayon, kasama ng hanging ating nilalanghap, kasabay ng bawat panahon at segundong lumilipas – ang karalitaan. Marahil ang buhay nga’y isang guryon na ibig lumipad, subalit ang hangin ng kanyang pangarap ay naglaho na’t din a lumilingap.
Ang pangarap, ang naisin – parang isang eroplanong mabilis na lumilipad, subalit pumaalimbulog sa kalangitan, hindi gumagalaw, hindi bumabagsak, nananatili ito’t – naroon lang.